Twll yn yr Canol

Cerflun wedi’i greu o ddarn o sycamor a fu farw, gyda’i gylch twf yn dal i’w weld fel cylchoedd amser. Mae’r twll naturiol yn y canol yn agor fel calon wag neu ffenest fach i’r gorffennol, gan ddangos y tu mewn garw lle bu’r goeden yn pydru’n araf. Er ei symlrwydd, mae’r darn yn teimlo’n fyfyriol. Mae’n dal y syniad o fywyd yn troi’n olion, ac olion yn troi’n harddwch. Mae’r pren marw yn dod yn rhywbeth byw eto drwy lygaid yr artist — yn atgof o’r hyn oedd, ac yn wahoddiad i edrych i mewn, yn llythrennol ac yn emosiynol.

A sculpture made from a section of sycamore that had died, its growth rings still visible like quiet records of time. The natural hollow at the centre opens like a small window or an empty heart, revealing the rough inner texture where the tree slowly decayed. Despite its simplicity, the piece feels contemplative. It holds the idea of life turning into traces, and traces becoming a kind of beauty. The dead wood becomes something living again through the artist’s eye — a reminder of what once was, and an invitation to look inward, both literally and emotionally.